Overleef het leven.

by Maria Anna van Driel
(Port Elizabeth, South Africa)

Mijn naam is Maria-Anna van Driel...ik ben een Nederlandse kunstenaares en woon nu 3 jaar in Zuid Afrika.

Als kind zag ik regelmatig beelden op tv over de kinderen hier en hoe moeilijk dat ze het hadden.
Jaren later ben ik er op vakantie gegaan maar kon niet zien wat ik in mijn herinnering had over dit land.

Ik zag geen arme kinderen met dikke buikjes, ik zag rijke mensen die genoten van hun vakantie in o.a. het Kruger Park.

Vreemd!

Ik ben gaan reizen door het land en kwam na enkele dagen op plaatsen en in dorpen die, tot op de dag van vandaag, op mijn netvlies gebrand staan.

Ik zag moeders met kinderen in townships tussen het afval wonen, baby's die met een leeg blikje erwten speelden, de vliegen die om een kindje vlogen alsof het een avondmaal was.

Ik kon het niet droog houden bij het zien van deze situatie.

In het dorp Ramodshinady heb ik vaders gezien die hun kinderen leerden hoe naar water te graven in rivieren die uitgedroogd waren, ezel wagens die volgeladen waren met lege waterkannen die gevuld moesten worden voor het hele dorp.

Deze foto heb ik genomen aan die rivier... ik zag een groepje vrouwen en meisjes de was doen met het kleine beetje water dat ze opgegraven hadden langs de oever van die rivier.

FOTO: Dit kleine kereltje (2 jaar oud) tracht zijn moeder mee te helpen om het water op te vangen.

Het water werd ook niet argeloos weggegooid, na de was maar werd opnieuw gebruikt om zich zelf te wassen en om de schamele huizen in het dorp schoon te maken.

Van het hoofd van het dorp heb ik begrepen dat er veel inwoners sterven aan o.a. cholera. Dit vanwege het te kort aan schoon water. Veel kinderen zijn daardoor wees geworden en lopen vaak doelloos door het dorp op zoek naar voedsel en water.

Sommige worden door familie opgenomen en verzorgd maar veel kinderen (en dit is echt schrijnend) worden verkocht zodat er weer voedsel gekocht kan worden... De overlevingsdrang is erg sterk aanwezig in deze dorpen.

Deze foto heb ik ongeveer een half jaar geleden genomen en ik hoop dat dit kleine kereltje zijn moeder nog niet verloren is...
Dat hij de kans zal zien een toekomst op te bouwen...
Dat ik hem ooit nog eens tegen mag komen als een welvarend persoon in een maatschappij die hem accepteert als mens.

Als een mens met een verhaal. Een levens verhaal dat voor velen onbegrijpelijk zal zijn dat het in deze wereld nog bestaat.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Fotowedstrijd 2011.