Op zoek naar de Himba-stam

by Harm & Cindy

Onze zoektocht naar de Himba's in Namibië begint bij...

De Damara-stam

De Damaras wonen in hutten van klei en leven voornamelijk van de handel. Wij zijn in aanraking gekomen met een familie die langs de kant van de weg zelfgemaakte spullen verkochten.

Wij stopten met de auto en zij lieten al hun spulletjes zien. Omdat we ons verplicht voelden om wat te kopen, hebben we een poppetje gekocht. Na het afrekenen van het poppetje vroegen we of we een foto mochten maken. Dat mocht, mits wij de foto ook aan haar zouden toesturen... geen probleem natuurlijk.

Zo nam zij ons mee naar haar huisje en kregen we een korte rondleiding door het huisje en werden we voorgesteld aan de familie.

Evangelica (zoals zij heet), schreef haar naam, adres en bankrekeningnummer (!) voor ons op. Na een uurtje vroegen we haar of zij wist waar wij de Himba-bevolking konden ontmoeten, omdat zij erg moeilijk bereikbaar zijn en wij dit absoluut niet wilden doen met een toeristische Himba-tour...

Dat brengt ons bij de volgende alinea...

De Himba's

Evangelica vertelde ons dat er vlakbij een Himba dorp te vinden was. Wij fronsden onze wenkbrouwen omdat wij dachten dat deze families veel noordelijker woonden en omdat wij ondertussen genoeg (slechte) ervaring hadden met het inschatten van afstanden door de lokale bevolking.

Door haar zelfbewustheid en haar voorstel om mee te gaan als gids (now I am a black tourist) stemden we ermee in.


Toen we de auto instapten, merkten we al snel dat haar zus in de achterbak instapte en het zoontje (4 jaar) van Evangelica meenam. Evangelica zelf (die bij ons voorin de auto zat) kreeg nog de baby van haar zus in haar handen gedrukt en zo reden we weg...

We horen Evangelica nog zeggen It is only five kilo, nou dat was het niet! Na 8 kilometer (van de doorgaande weg af- de bergen tegemoet) kwamen we bij een hek. Een vriendelijke jongeman stapte ook in de achterbak omdat hij met ons mee wilde gaan. Gelukkig hadden we hem bij ons, want onze vrouwelijke gidsen hadden de weg nooit gevonden!

De jongen leidde ons over wegen (wij zagen geen wegen!), over rotsen en door rivieren. Maar goed dat we in een 4x4 reden en geen eigen risico hadden...

Op een gegeven moment (na drie kilometer) hebben we geweigerd om verder te gaan met de auto.. dat zou echt onverantwoord zijn geweest!

We stapten dus uit met al onze gidsen en gingen te voet verder. Na een twee-kilometer route door een prachtige omgeving en door een bijna-woestijn kwamen we aan bij een Himba-familie.

Na een twee-kilometer route door een prachtge omgeving en door een bijna-woestijn kwamen we aan bij een Himba-familie. Gelukkig was het de moeite waard. De Himbas leven echt nog heel primitief (het lijken tentjes van klei) en dragen nog traditionele kleding.

Voor meer verhalen en foto's, zie onze website