Hunted by the King of the jungle

by Peter
(Gent, België)

Op safari ga je meestal om dieren te zien, en het liefst nog in actie.. En welk dier zien we nu liever in actie dan de doorgaans luie mannetjesleeuw?

Op een mooie ochtend in Pilanesberg (SA) zagen we in het gras de contouren van twee slapende mannetjesleeuwen, waarschijnlijk broers. Net als vele andere safarigangers stopten we de wagen in de hoop dat één van hen misschien eens z'n kop wou opheffen?

Na twintig minuten werden we beloond voor ons wachten. Een van de grote mannetjes richtte z'n kop op en keek ons aan. Klikklik klik... overal rond ons gingen de fototoestellen als wilden tekeer.

Een beetje later nog meer actie. De leeuw die eerder had opgekeken, stond langzaam op, slofte enkele meters vooruit, bleef weer staan en rekte zich uitgebreid uit. Daarna wandelde hij nonchalant weg.

De tweede leeuw had de boodschap begrepen, stond ook op en ging zijn kompaan langzaam achterna. Ze verdwenen uit ons zicht en één voor één vertrokken de toeristen verder op pad.

Met behulp van kompas en kaart gingen wij meteen op zoek naar een bereikbare weg waar we het leeuwenkoppel konden opwachten, in de hoop op nog meer actie.

Op ons uitkijkpunt aangekomen, bleek algauw dat we niet de enigen waren geweest met dit idee. Maar van de leeuwen geen spoor.

Toen er 20 minuten later nog steeds geen leeuw te zien was, vertrokken de meesten weer en bleven we uiteindelijk nog maar met twee wagens over.


Wij besloten vol te houden en dan maar een soort geïmproviseerd ontbijt te nuttigen in de wagen.
Wat er 10 minuten later gebeurde zullen we nooit vergeten.

Plots zagen we de twee broers over de helling komen. Eerst wandelend, daarna sluipend, eerst tergend langzaam, dan steeds sneller om plots beiden in een wilde galop te schieten. Opgewonden als een kind volgde ik alles door de zoomlens van m'n camera...

Toen ik plots naast de rennende leeuwen een kudde opgejaagde gnoes in m'n vizier zag opduiken gierde de zenuwen door m'n keel. Ik zat net in zo'n prachtige wildlife-documentaire!

Eén leeuw trachtte een gnoe te isoleren maar slaagde daar net niet in. Zijn broer kende meer succes. Buiten ons zicht in een soort minivalleitje moet hij een gnoe hebben kunnen strikken.

We leiden dit af uit de hulpkreten van het ongelukkige slachtoffer, het luide gegrom van de succesvolle leeuw en het gedrag van de dieren die we wel nog konden zien: de gnoes die één front vormden en probeerden dichter bij het slachtoffer te komen, de andere leeuw die even statig als strategisch in de weg ging staan met een blik van "kom maar, dan pak ik nog één van jullie".

Jammer voor het arme wildebeest maar voor ons was dit een fantastische ervaring om nooit meer te vergeten!