De Grensovergang Egypte - Soedan

Haven en grensplaats Wadi Halfa
Haven en grensplaats Wadi Halfa

De enige grensovergang Egypte - Soedan is om met een ferry over de Nijl en Lake Nasser te varen. Overlanders Reg en Tas vertellen hun belevenissen om met hun 4x4 Kroesie de overkant te bereiken.

We zijn nog steeds samen met Chris en Janet, hebben ook het Engelse koppel Troy en Michelle ontmoet en er gingen ook nog 2 Slovenen in de richting van Soedan. Gezamenlijk ondernemen we deze overtocht naar het geheimzinnige Soedan.

Big problem in de haven van Aswan

In Aswan moeten we Kroesie al op zondag in alle haast op de pont plaatsen. Maar eenmaal in de haven bleek er helemaal niemand haast te hebben en moesten we nog uren wachten voordat we het dek op mochten rijden.

Vantevoren doorliepen we de grensformaliteiten en wilde de politie ook even in onze auto speuren. Helaas ontdekte deze ons geheime vakje en toen stonden we opeens oog in oog met onze verdedigingsapparaatjes. Oeps!

De man zei ‘Problem, big problem’. Reg loste het gelukkig heel professioneel op en gaf de juiste uitleg, waardoor de douane-beambte alleen de batterij meenam en zei dat hij het niet had gezien. Over ‘door het oog van de naald kruipen’ gesproken...

Stempeltjes, Carnet, en dan vastsjorren op de boot

Daarna kregen we hier en daar nog wat stempeltjes in paspoort en Carnet en kon het wachten beginnen. De extra boot voor de auto’s werd eerst volgegooid met zakken cement en toen konden we erop rijden. Voor alle zekerheid maakte Reg de auto extra stevig vast met spanbanden en lier, want het zag er niet al te veilig uit voor onze Kroesie. En we wilden hem niet een paar dagen later opvissen uit Lake Nasser.

De sjouwmannen zorgden er vervolgens voor dat ook alle lege gaatjes nog werden opgevuld met van alles en nog wat. Zelf gingen we achterin een laadbak van een jeep met zijn allen terug naar het centrum op zoek naar een hotelletje.

Eerste klas cabine op de boot...

Het dek van de ferry naar Soedan
Het dek van de ferry naar Soedan

De dag erna mochten we zelf op de passagiersboot. We moesten er om uiterlijk 10.00u zijn, terwijl de boot pas tegen 17.00 of 18.00 zou vertrekken. Wat dat voor een zin had, kon helaas niemand ons vertellen dus deden we het maar braaf.

Gelukkig hadden we allemaal een first class cabin kunnen bemachtigen zodat we niet tussen de dozen, kakkerlakken, blote voeten en fluimen op het dek hoefden te slapen. Een hok van 6 m2 met een stapelbedje erin, wordt eersteklas genoemd...

Chris en Janet waren jaloers op ons omdat wij een stoel (!) hadden. Wij waren weer jaloers op hen, omdat zij hun deur dicht konden doen, er zat een heuse klink aan. Gelukkig deed de stoel wonderen door hem voor de deur te schuiven.

Ranzige WC's

De WC’s waren te erg voor woorden. Het was er nat en het stonk en als je je in een van de hokjes begaf, kon je je kont niet keren zonder de afgrijselijke wanden te raken. Chris, Janet, Troy, Michelle en wij vonden al snel oplossingen voor dit probleem. De een sneed het bovenste deel van een plastic fles af en urineerde daarin in de cabine om het vervolgens via het raampje in het meer te deponeren. De ander haalde de plastic zakken van de reddingsvesten af om daarin zijn/haar behoefte te doen. Ook dit ging dan direct overboord. In navolging van de anderen deden wij hier vrolijk aan mee.

Op de rest van de boot was het een grote chaos; overal stonden cementzakken, dozen koekjes, 5-pits gasfornuizen, bedden, tv’s, vriezers, wasmachines etc. Werkelijk alles! En daar tussenin lagen mensen.

Wakker worden voor Abu Simbel

Abu Simbel gezien vanaf Lake Nasser
Abu Simbel gezien vanaf Lake Nasser

Wij gaan maar eens naar de cafetaria om te eten. De biertjes die we zelf meenemen worden afgekeurd en de rest gooien we overboord, omdat we bij binnenkomst in Soedan geen problemen willen hebben. Vervolgens kruipen we in onze stapelbedjes en slapen heerlijk.

’s Ochtends klopt Janet op onze deur rond 7.00u omdat we bijna langs Abu Simbel varen, een grote tempel in het zuiden van Egypte. Het ziet er prachtig uit en we maken een paar foto’s. Toch zijn we blij dat we er niet 6 uur voor in konvooi heen en terug zijn gereden.

Nog meer papierwerk

We regelen nog wat papierwerk op de boot; geven nog een pasfoto af (de Soedanezen hebben er inmiddels 3 van ieder van ons!), geven de Carnet, vullen een paar formuliertjes in en krijgen ieder nog persoonlijk een interview met de beambte.

Hierin wordt gevraagd waarom we naar Soedan willen, Soedan staat immers toch slecht bekend in Europa?? “Ja, maar wij willen juist met eigen ogen zien hoe het is om weer goede verhalen mee te nemen naar Nederland!” (Dit willen ze maar al te graag horen).

We vertellen dat we heel toevallig alle 8 naar het Hilton Hotel in Khartoum gaan. Tja, zij willen zo graag een adres! Uiteindelijk gaan we onze spullen pakken en dan zijn we er.

Aankomst in Wadi Halfa, Donker Afrika!

Havenstadje Wadi Halfa
Havenstadje Wadi Halfa

Bij aankomst in Wadi Halfa zien we meteen de verschillen. Nu zijn we echt in Afrika. We lopen zo van de boot af Donker Afrika binnen. Tunesie, Libie en Egypte zijn Arabische landen op het continent Afrika. Soedan is Afrika!

De huid van de mensen is diep chocoladebruin, tegen het zwarte aan. Je ziet overal stralend witte tanden en ze hebben mooie witte kleden aan.

We gaan met een taxi naar het dorpje. Wadi Halfa is stoffig en niet geasfalteerd. We zien overal ezeltjes en kleine shopjes met cake, koekjes en drank. We kiezen voor het enige hotel in het dorp dat een betonnen vloer heeft, het Deffintoad Hotel.

Een hotel als een gevangenis

Ranzig bed in Deffintoad hotel
Ranzig bed in Deffintoad hotel

Het geheel lijkt een beetje op een gevangenis. De stalen deuren en de vierkante betonnen hokjes vergroten dat gevoel. Wij hebben het geluk dat onze kamer geen ramen heeft en een gat in het dak... Er staan 3 bedden en we schuiven er 2 tegen elkaar aan om het derde te gebruiken om onze spullen op de droppen.

De matrassen zijn superdun en hard en het geheel ruikt niet zo fris. We zijn dan ook erg blij met onze slaapzakken. De anderen slapen die nacht op een handdoek of sjaal. De WC’s bezichtigen we alleen kort bij binnenkomst en kokhalzend komen we naar buiten. Voor de rest van de tijd gaan we over op onze provisorische toiletten. Lang geen gek idee!

Het ophalen van de auto's in de haven

De volgende dag komen onze auto’s aan in de haven. Rond 14.00u gaan we eens kijken en mogen we niet eens de pier op, er wordt gezegd dat we 5 minuten moeten wachten. 4 uur later gaan we terug en lopen we arrogant de haven binnen alsof we precies weten waar we naartoe moeten. Tot onze verbazing zien we dat er helemaal NIKS is gebeurd!

Hmm, nu moeten we toch even opspelen, want de dag erna zou een feestdag zijn. Met moeite komen ze van hun luie gat af en gaan ze toch aan het werk. De boot moet steeds verlegd worden zodat de auto’s eraf kunnen rijden.

Met pallets en cementzakken maken ze een verhoging waardoor het mogelijk wordt om van de boot af te kunnen, want er is een hoogteverschil van een dikke meter die binnen een halve meter overbrugd moet worden.

Chantage

Het busje wordt gegijzeld op de ferry
Het busje wordt gegijzeld op de ferry

Nadat er drie wagens vanaf waren, weigerden ze de vierde eraf te halen, omdat dat volgens hun onmogelijk was. Wel bleven ze om baksheesh (fooi) vragen. Ze chanteerden ons; betalen of anders kwam de vierde auto er niet af.

We hadden al een vermogen gespendeerd aan deze hele ferry-toestand dus we weigerden nog maar iets te betalen en al helemaal niet als ze ons gingen chanteren.

De kapitein schreeuwde naar ons. De man die ons papierwerk regelde, belde iemand anders en deze kwam strak in het pak opdraven en was ontzettend boos op de werklui. Hij riep boos naar ons dat we geen baksheesh mochten geven. Alsof wij dat überhaupt wilden!?

De auto die nog op de boot stond was het busje van Chris en Janet en zij zette opeens een waar toneelspel op. Ze deed alsof ze heel verdrietig was en bijna moest huilen. De man in pak had medelijden en binnen een paar minuten was de auto van de boot af.

Jemig, wat een gedoe! De man in pak wilde graag dat we een brief schreven met de klacht en daarbij werden onze paspoortnummers genoteerd. Grote kans dus dat de slechteriken het nog eens goed te horen krijgen!

We rijden diezelfde avond in het donker met 4 wagens het dorp uit. Zo snel mogelijk weg. We gaan wild kamperen in de woestijn. Heerlijk in ons eigen bedje!

De grensovergang Egypte - Soedan is een hindernis die, vooral met eigen auto's, lastig te nemen is. Maar met de nodige creativiteit kan de tocht vervolgd worden naar het onbekende Soedan.