Dwalen door de woestijn van Marokko

by Eveline
(Rijswijk)

Ik ben dol op woestijnen. Veel mensen kijken je aan of ze water zien branden als je dat zegt... want wat is er nou zo geweldig aan een lege vlakte?

Voor mij de kleuren (of juist het gebrek daaraan), de leegte (het gevoel helemaal alleen op aarde te zijn) en de kracht van de natuur (want zelfs in de meest erbarmelijke omstandigheden is er gewoon leven te vinden)

Een last-minute vakantie naar Marokko maakte me dan ook weer helemaal gelukkig. We zouden helemaal naar het zuiden rijden om daar een paar dagen aan de rand van de woestijn te vertoeven.

De weg er naar toe had zo (oke, met een beetje fantasie) uit Lawrence of Arabia kunnen komen.

Mijn hart maakte een sprongetje toen ik de eerste zandduinen in de verte zag opdoemen en wat was het weer genieten geblazen toen ik een paar uur later aan de rand van de Erg Chebbi stond met een kopje munt thee in mijn handen.

De kleuren van het zand waren geweldig en per uur veranderde het landschap van vorm door de wind.

Tegen zonsondergang zijn we de woestijn ingelopen. De steeds lager zakkende zon zorgde voor een waar kleur spektakel en het hele palet aan roodtinten is dan ook aan ons voorbij gekomen.

We waanden ons weer alleen op de wereld... tot deze man in het blauw de rode wereld in liep...

Het bleek de leider van een kleine karavaan die dieper de woestijn in trok om daar in een kampement de nacht te spenderen onder de sterren.

Terwijl de zon inmiddels bijna uit zicht was verdwenen net als de karavaan, dwaalden wij weer terug naar ons onderkomen.

De sporen van de karavaan waren door de wind inmiddels weer weggevaagd en nog even waren we weer alleen op de wereld.....

-zucht-