Reizen door Soedan:
Stofhappen en Hulp bij Pech

Het landschap langs de Nijl in Noord Soedan
Het landschap langs de Nijl in Noord Soedan

Een reis door Soedan (ook wel geschreven als Sudan) betekent veel stofhappen en stuiteren over de slechte piste. Maar het betekent ook veel hulpvaardige mensen bij pech onderweg

Als onderdeel van hun tocht van Veghel naar Kaapstad moesten Overlanders Reg en Tas ook door Soedan. Na het passeren van de grens en de Nijl ligt het volgende obstakel voor hen: de slechte weg richting Dongola.

In konvooi langs slechte wegen en mooie dorpjes

Ons mini-konvooi in Soedan
Ons mini-konvooi in Soedan

We vertrekken vanuit Wadi Halfa in een klein konvooi, met de 3 andere wagens waarmee we de oversteek naar Soedan gemaakt hebben. De wegen zijn slechter dan slecht. Er is geen asfalt, alleen maar stenen, zand en washboards.

Dit is een van de slechtste pistes van Afrika. Het is ontzettend stoffig en soms moeten we bijna stil gaan staan, omdat we geen hand meer voor ogen zien.

We komen wel langs veel mooie Nubische dorpjes en zien nu en dan de Nijl weer aan onze rechterkant opdoemen. Soms blauw, soms bruin van kleur.

De Nubische huizen hebben schitterende toegangspoorten die we vastleggen op foto’s. Ook zien we veel mooie kindjes en delen we knuffelbeertjes en pennen uit. De kinderen zijn de koning te rijk. Alle andere mensen die we zien zwaaien en lachen vriendelijk.

Het noodlot slaat toe

De auto’s hebben het zwaar op deze track. De route is genadeloos. Wij rijden als vierde in het konvooi en staan via walkietalkie in contact met Troy en Michelle die voorop rijden.

Uit het niets, zien we opeens links van ons een wiel ons inhalen. Het volgende moment horen we KNAL en krrrrrrrtsjjjjjj... Nee hè!? Dat is ons wiel!

Natasja drukt snel de walkietalkie in, maar het mag niet meer baten, ze zijn al buiten bereik. Het is zo’n 15.00u.

Pech in het midden van Nergenshuizen

Kroesie in het midden van nergens
Kroesie in het midden van Nergenshuizen

We stappen uit om de schade op te nemen. Shit! Het linker achterwiel is eraf gelopen en heeft ook het plaatwerk flink beschadigd. Tevens ligt het spatbord aan diggelen.

We horen iets sissen en als we omkijken zien we de band verderop in de berm liggen. Welja, geweldig! We staan in the middle of nowhere in de woestijn op een track waar we niet vanaf kunnen, want er liggen links en rechts venijnig scherpe stenen.

We staan ook nog eens in een dalletje dus we moeten uitkijken dat er geen auto’s over het heuveltje scheuren en prompt op ons knallen.

De schade: afgebroken bouten

Reg stelt vast dat de 6 megagrote bouten waaraan het wiel is opgehangen domweg zijn afgebroken. We lopen een stukje terug en vinden om de paar meter een afgebroken bout terug. Vervolgens gaan we aan de slag om de auto op de krikken, zodat niet meer het volle gewicht op de schokbreker en bladveer hangt.

Ondertussen hopen we dat de anderen ons zullen missen en ons gaan zoeken. Het wordt later en later en kouder en kouder. Natasja wil even een jas uit de auto pakken en ondanks dat ze het voorzichtig doet, knalt de auto van de high jack krik af. Kunnen we weer opnieuw beginnen...

Het begint te schemeren en we leggen op de heuveltjes voor en achter onze auto stenen op de weg zodat naderende auto’s vaart zullen minderen. Ook maken we van plastic flessen kaarskandelaars met waxinelichtjes die we erbij zetten om extra op te vallen. Avontuur ten top zullen we maar zeggen…

De hulptroepen arriveren

Na zo’n 3,5 uur zien we een witte Landrover aankomen. Ja!!! Het zijn Troy en Michelle. Natasja is zo blij, dat de tranen in haar ogen springen.

In de afgelopen uren zijn er wel 4 of 5 auto’s voorbij gekomen en allen zijn ze gestopt. De Soedanezen vragen wat er is, kijken naar het wiel en helpen waar ze kunnen. We hebben zelf al een paar keer geprobeerd de afgebroken bouten die er nog in zitten eruit te peuteren, maar zonder succes.

Eén van de donkere mannen lukt het uiteindelijk wel. Niemand vraagt om geld, baksheesh of wat dan ook. We leren de Soedanezen snel kennen en de verhalen die we hebben gehoord over hun vriendelijkheid blijken echt waar te zijn. We ondervinden het aan den lijve!

Troy weet veel van auto’s, maar kan ons ook meteen vertellen dat we hier niet wegkomen als we geen nieuwe bouten hebben. We besluiten de auto op een driepootstandaard te zetten en voegen daar nog eens 2 krikken bij zodat hij echt stevig en stabiel staat.

Ons lot in handen van een priester

Later op de avond komt er weer een wagen voorbij die stopt. Een man die goed Duits kan praten, vertelt dat hij priester is. Hij zal proberen vanavond nog een mechanic te sturen met de benodigde bouten. We geven hem ook een briefje mee voor de andere vier die niet weten wat er aan de hand is.

Midden op de weg koken we ons potje en maken we een ‘bush’camp. Er komt geen mechanic...

We twijfelen aan de priester. We slapen met zijn tweeën op 1 matrasje met onze kleren en jassen aan. We kunnen immers niet bij de slaapzakken, want die liggen in de tent. Telkens als Natasja zich omdraait midden in de nacht, helpt Reg haar herinneren zo min mogelijk te bewegen.

Wachten en nog eens wachten

De volgende morgen gaan Troy en Michelle naar het volgende dorpje dat slechts op 36 km afstand ligt, maar waar je wel 1,5 uur op rijdt. Zij zullen daar de onderdelen halen, de anderen informeren en weer terugkomen. Ze vertrekken om 9.30 en we gaan er vanuit dat ze tegen 13.30 terug zullen zijn.

Natasja leest een boek en Reg maakt uit verveling een windwijzer, omdat het vreselijk hard waait.

Rond 15.00u zijn ze nog niet terug en we verwachten ze niet meer. Tegen 18.00 wordt het donker en ze willen vast niet nog een keer midden op de weg overnachten. Zal er iets gebeurd zijn? Zullen ze de onderdelen niet kunnen vinden?

Onze redding is nabij

Tegen 15.30 stopt de zoveelste auto en wij proberen voor de zoveelste keer duidelijk te maken dat we geen hulp nodig hebben, omdat er hulp onderweg is. Ze houden vol en stappen toch uit hun auto.

Na een paar minuten komt er eentje met een briefje op de proppen; het is de brief die wij mee hebben gegeven aan de priester! Dit blijkt de mechanic te zijn, zo schrijft de priester en hij heeft de nieuwe bouten meegegeven in verschillende maten. Ook vraagt hij of we de onderdelen die we niet nodig hebben, terug willen brengen als we in Abri, het volgende dorpje, zijn.

Jippie! Het reserve-wiel wordt erop gelegd en de mannen vertrekken weer. Wij ruimen de auto in en ondertussen stopt er een auto met 2 Fransen met een briefje van de anderen. Dat dit echt werkt?! De postduif is er niks bij!

Ze schrijven dat de mechanic onderweg is en dat ze op ons zullen wachten vlak buiten Abri. Als we er de volgende dag nog niet zijn, gaan ze ons weer zoeken.

Vet onderstreept staat er ook nog: We will not leave you!!! Opnieuw natte oogjes bij Natasja...

Het weerzien met de andere pechvogels

kamperen met ons konvooi
kamperen met ons konvooi

Rond 18.00u rijden we weg. Om 20.30 hebben we eindelijk de 36 km afgelegd en zijn we in de buurt van Abri. We hopen de anderen te vinden. En ja hoor, daar staan ze al te zwaaien en wij knipperen eindeloos met onze lichten.

Wat zijn we blij om elkaar weer te zien. Chris en Janet hadden zich zorgen gemaakt. Zij hebben een kapotte schokbreker links voor waardoor ze niet terug konden en maar met 10 km/uur kunnen rijden. Bij de Slovenen heeft de Turbo het begeven. Ja, het is echt een héééél slechte piste!

In een van de volgende dorpjes ziet Troy opeens water onder zijn auto uit druppelen. Door de vele trillingen, is er een gat ontstaan in een slang van de radiator. Zeer belangrijk voor de koeling van de motor. Gelukkig heeft hij zelf een reserve bij zich en kan hij het klusje zelf terplekke klaren.

Nubische tradities dulden geen beloning

Nubische kinderen
Gelukkig nemen de Nubische kinderen wel iets aan

De dag erna rijden we Abri binnen om water en brood in te slaan. Reg en ik zoeken de man die ons zo ontzettend heeft geholpen om hem te bedanken en te betalen. Hij wil er niets van weten!

We mogen niks betalen en krijgen zelfs nog water en cola van hem. Het liefst wilt hij ons ook nog van een ontbijt voorzien, maar dat willen we echt niet. Zo aardig!!

Hij vertelt Chris dat hij een Nubiër is en dat volgens de Nubische tradities hij er altijd voor moet zorgen dat wanneer een blanke in zijn dorp komt, deze volledig wordt geholpen en zonder een cent te betalen het dorp weer verlaat.

Wij vertellen hem over onze tradities, maar hij wil er niets van weten. We voelen ons nogal bezwaard, maar zijn hem erg dankbaar. Zijn zoontje hebben we gelukkig wel wat cadeaus kunnen geven.

De route door Soedan is geen eenvoudige, ook niet voor een 4x4. Maar met de vriendelijke en zeer hulpvaardige bevolking sla je je door iedere tegenslag. En wat resteert is een onvergetelijke ervaring.